Verbum

лега́т​¹

(лац. legatus)

1) пасол сената, які выконваў палітычныя даручэнні ў Стараж. Рыме;

2) дыпламатычны прадстаўнік рымскага папы, які выконвае спецыяльную місію ў замежных краінах.

лега́т​²

(лац. legatum = належнае па завяшчанню)

выкладзенае ў завяшчанні даручэнне выплаціць якой-н. асобе пэўную суму або перадаць ёй пэўную маёмасць.

лега́та

(іт. legato = звязна)

муз. звязнае выкананне гукаў, пры якім яны плаўна пераходзяць адзін у другі (проціл. стаката).

легаты́сіма

(іт. legatissimo)

муз. звязнае выкананне гукаў, больш плаўнае, чым легата.

лега́цыя

(лац. legatio)

1) пасольства рымскага папы, якое накіроўваецца з асаблівай дыпламатычнай місіяй;

2) правінцыя ў колішняй Папскай вобласці (Італія).

леггемаглабі́н

(ад лац. lego = збіраю, згортваю + гемаглабін)

рэчыва, падобнае на гемаглабін, якое ўтвараецца ў некаторых раслінах.

леге́нда

(лац. legenda = тое, што павінна быць прачытана)

1) вуснае народнае апавяданне аб якой-н. гістарычнай або выдуманай падзеі, асобе;

2) выдумка, што-н. неверагоднае;

3) сукупнасць умоўных знакаў і тлумачэнняў да карты, што раскрываюць яе значэнне.

легенда́рны

(ад лац. legenda = тое, што павінна быць прачытана)

1) які з’яўляецца легендай, казачны;

2) авеяны легендамі, незвычайны, небывалы.

легіён

(лац. legio, -onis)

1) асноўная арганізацыйная адзінка старажытнарымскага войска;

2) асобнае вайсковае фарміраванне ў некаторых замежных краінах;

3) перан. вялікая колькасць, мноства каго-н., чаго-н. (напр. л. зорак).

легі́раваць

(ням. legieren)

уводзіць у метал для змянення яго хімічных і фізічных уласцівасцей дамешкі іншых металаў.