Verbum

легіслату́ра

(ад лац. lex, legis = закон + latura = унясенне)

1) прадугледжаны законам тэрмін паўнамоцтваў заканадаўчых органаў;

2) сукупнасць заканадаўчых органаў у Англіі, многіх штатах ЗША.

легіслаты́ва

(фр. legislative, ад лац. legis latio = устанаўленне права)

назва заканадаўчага сходу Францыі ў час Французскай рэвалюцыі ў 1791—1792 гт. (да Канвента) і ў час Другой рэспублікі 1849—1851 гг.

легі́сты

(с.-лац. legistae, ад лац. lex, legis = закон)

сярэдневяковыя юрысты, якія ўводзілі ў практыку грамадзянскае рымскае права, супрацьпастаўляючы яго царкоўнаму праву і феадальным звычаям.

легітыма́цыя

(лац. legitimatio)

пацвярджэнне ці прызнанне законнасці якога-н. права, а таксама дакумент, які пацвярджае гэтае права.

легітымі́зм

(фр. légitimisme, ад лац. legitimus = законны, правамерны)

палітычны кірунак у Зах. Еўропе ў 19 — пач. 20 ст. (пераважна ў Францыі), які прызнаваў спадчыннае права якой-н. дынастыі на ўладу.

легітымі́раваць

(с.-лац. legitimare)

прызнаваць законам.

легітымі́ст

(фр. légitimiste, ад лац. legitimus = законны, правамерны)

прыхільнік легітымізму, манархіст.

легіты́мны

(лац. legitimus)

законны, правамерны.

легіяне́р

(фр. legionnaire, ад лац. legionarius = які належыць да легіёна)

воін, салдат легіёна.

лего́рн

(англ. leghom, ад Leghom = Ліворна)

парода яйцаноскіх курэй з белым апярэннем.