вы́радзіць, ‑джу, ‑дзіш, ‑дзіць; зак., каго-што.
Разм. Нарадзіць, пусціць на свет.
выража́льнік, ‑а, м.
Тое, што і выразнік. Выражальнік настрояў, інтарэсаў.
вы́ражаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад выразіць.
выража́цца, ‑аецца; незак.
Зал. да выражаць.
выража́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да выразіць.
выражэ́нне, ‑я, н.
1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. выражаць — выразіць.
2. Тое, што і адлюстраванне (у 3, 4 знач.). Трэба сказаць, што адносіны паміж [Кулакоўскім і Буднікам] былі выражэннем своеасаблівай дружбы. Галавач.
вы́раз 1, ‑а, м.
Выразанае месца; выемка; пройма. Выраз для рукавоў. □ Сукенка мела вялікі выраз на грудзях. Карпюк. Старшыня спыняўся ля некаторых магіл і падоўгу разглядаў здымкі, што былі ўстаўлены ў выразы крыжоў. Сачанка.
вы́раз 2, ‑у, м.
1. Характэрны знешні выгляд, які адлюстроўвае ўнутраны стан чалавека. Выраз вачэй. □ Пятым завознікам была жанчына з выразам нейкай суровай стомленасці ў вачах. Брыль.
2. Слова, моўны зварот. Вобразны, метафарычны, трапны выраз. □ [Сымон] перапраўляў тэкст, мяняў словы, выразы, касаваў цэлыя строфы. Колас.
3. Сукупнасць знакаў, формула, якія адлюстроўваюць пэўныя матэматычныя адносіны. Алгебраічны выраз.
выраза́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле дзеясл. выраза́ць — вы́разаць (у 1, 2, 4, 5 і 6 знач.).
вы́разаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад выразаць.