Verbum

пыл, ✂, м.

1. Найдрабнейшыя сухія часцінкі, якія лятаюць у паветры або аселі на паверхню чаго-н.

   • Сціраць п. з мэблі.
   • Дарожны п.
   • Аж п. курыць.
   • П. у вочы пускаць (перан. хвалячыся, абманваць; разм.).

2. Тое, што і пылок (у 2 знач.).

|| памянш. пылок, ✂.

|| павел. пылішча, ✂.

|| прым. пыльны, ✂ і пылавы, ✂.

• Пыльнае паветра.
• Пылавыя буры (буры, якія ўзнімаюць пыл, пясок, слаі ўрадлівай глебы і пераносяць іх за тысячы кіламетраў).

пыла...

Першая частка складаных слоў са знач. які мае адносіны да пылу (у 1 знач.), напр. пылаадсмоктвальны, пылаадсос, пылаахоўны, пылаводанепранікальны, пылаўлоўнік, пылаўлоўны, пылаўсмоктвальны, пылаўтварэнне.

пылападобны, ✂.

Які мае выгляд пылу, парашку.

|| наз. пылападобнасць, ✂.

пыласос, ✂, м.

Апарат для ачышчэння ад пылу памяшканняў, мэблі.

|| прым. пыласосны, ✂.

пылінка, ✂, ж.

Часцінка пылу.

пыліць, ✂; незак.

1. Узнімаць, наносіць пыл.

   • П. венікам.

2. Пакрываць пылам.

   • П. адзенне.

|| зак. напыліць, ✂ і запыліць, ✂.

|| звар. пыліцца, ✂.

|| зак. запыліцца, ✂.

пылок, ✂, м.

1. гл. пыл.

2. Мужчынскія палавыя клеткі расліны, якія знаходзяцца ў тычынках і апладняюць расліну пры пападанні на рыльца песціка.

|| прым. пылковы, ✂.

пыльнік​¹, ✂, м. (спец.).

Верхняя частка тычынкі кветкі, у якой знаходзіцца пылок.

|| прым. пыльнікавы, ✂.

пыльнік​², ✂, м. (разм.).

Плашч, які засцерагае ад пылу.

пыльны, ✂.

1. гл. пыл.

2. Пакрыты, насычаны пылам.

   • П. дыван.
   • Работа не пыльная (перан. лёгкая, якая не патрабуе напружання; разм.).

3. Які служыць для сцірання пылу.

   • Пыльная ануча.