Verbum

анлайнавы слоўнік

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т у ф х ц ч ш э ю я

а в е і л м н о п р с у х ю ’

б в г д ж з к л м н п р с т ф х ц ч ш -

кут, ✂, м.

Месца, дзе сыходзяцца ўнутраныя бакі прадмета; частка памяшкання, прастора паміж дзвюма сценамі.
- З кута ў к. і вечар тут (прымаўка).
Частка пакоя, якую здаюць кватарантам у наймы.
- Зняць свой к.
перан. Мясцовасць, звычайна глухая.
- Далёкі к.
- Глухі к.

|| памянш. куточак, ✂.

|| прым. кутавы, ✂.

кутас, ✂, м.

Пучок нітак, звязаных разам на канцы, для ўпрыгожання чаго-н.

Пояс з кутасамі.

|| прым. кутасовы, ✂.

куткавы, ✂.

Які знаходзіцца, размешчаны ў кутку.

Куткавое акно.

кутні, ✂.

Пра зубы: карэнны.

К. зуб.

кутнік, ✂, м. (разм.).

Крайні карэнны зуб.

куток, ✂, м.

Тое, што і кут.
Зацішная, прыгожая, утульная мясцовасць.
- Райскі к. на Нарачы.

|| памянш. куточак, ✂.

куты, ✂.

Тое, што і каваны.