Verbum

дзяўбальны, ✂.

Прызначаны для дзяўбання.

• Д. станок.
• Д. інструмент.

дзяўбці, ✂; незак.

1. Есці, хапаючы дзюбай зерне і пад. (пра птушак).

   • Галубы дзяўблі крупы.

2. Біць дзюбай.

   • Куры дзяўблі адна адну.

3. Паслядоўнымі частымі ўдарамі паглыбляць, рабіць адтуліну.

   • Д. мёрзлую зямлю ломам.
   • Д. долатам паз.

4. перан. Бесперапынна паўтараць адно і тое ж (разм.).

   • Кожны дзень дзяўбу, каб жаніўся.
   • Што каму наўме, той тое дзяўбе (з нар.).

5. перан. Папракаць, крытыкаваць (разм.).

   • Яго ўжо даўно дзяўбуць, а ён і вухам не вядзе.

◊

• Дзяўбці сваё (разм.) — паўтараць сваё, не зважаць на іншых.

|| зак. прадзяўбці, ✂ і выдзеўбці, ✂.

|| наз. дзяўбанне, ✂.

дзяўбціся, ✂; незак.

1. Мець звычку біцца (пра птушак; разм.).

   • Гэты певень дзяўбецца.

2. Дзяўбці адзін аднаго.

   • Два пеўні дзяўбуцца.

дзяўкаць, ✂; незак. (разм.).

Аб сабаках, лісах: адрывіста брахаць.

• Дыска дзяўкае на падарожніка.

|| аднакр. дзяўкнуць, ✂.

|| наз. дзяўканне, ✂.

дзяўчо, ✂, н. (разм.).

Дзіця або падлетак жаночага полу.

• За партай сядзела жвавае д.

дзяўчына, ✂, ж.

1. Асоба жаночага полу ва ўзросце, пераходным ад малалецтва да юнацтва.

   • Юнакі і дзяўчаты.

2. Такая асоба, што дасягнула палавой спеласці, але яшчэ не ўступіла ў шлюб.

|| прым. дзявочы, ✂.

дзяўчынка, ✂, ж.

Дзіця жаночага полу.

дзяцел, ✂, м.

Лясная птушка з моцнай дзюбай, якой яна здабывае ежу з шчылін дрэў і расколін кары.

• Хто б дзятла ведаў, каб не яго дзюба (з нар.).

|| прым. дзятлаў, ✂.

дзяцеліна, ✂, ж.

Дзікая канюшына.

• Адкасіць дзяцеліны карове.

дзяцінец​¹, ✂, м. (гіст.).

Цэнтральная ўмацаваная частка горада ў старажытнай Русі.