Verbum

світка, ✂, ж.

Тое, што і світа.

|| прым. світкавы, ✂.

світэр, ✂, м.

Цёплая фуфайка без засцежак з высокім каўняром.

свіцецца, ✂; незак.

1. Быць бачным, праглядацца праз што-н.

   • Праз бярэзнік свіцілася поле.

2. Будучы рэдкім, не густым, прапускаць праз сябе святло.

   • Занавеска на акне свіцілася.

3. перан. Пра твар, вочы, знешні выгляд чалавека: адлюстроўваць якія-н. пачуцці.

   • Дзіця свіцілася ад радасці.

свішч, ✂, м.

1. Загана ў чым-н. у выглядзе адтуліны, сітавіны.

   • С. у арэхах.

2. Скрытая пустата, ракавіна ў металічным ліцці (спец.).

3. Ненармальны канал, які ўтвараецца ў тканках арганізма з выхадам на паверхню цела; фістула.

   • С. на губе.

|| прым. свішчавы, ✂.

свішчаваты, ✂.

Са свішчамі (у 1 знач.).

• С. арэх.

|| наз. свішчаватасць, ✂.