Verbum

земнаводны, ✂.

Прыстасаваны да жыцця ў вадзе і на сушы.

• Земнаводныя жывёлы.
• Вывучэнне земнаводных (наз.).

земскі, ✂.

1. гл. земства.

2. Даўней: агульнадзяржаўны.

   • Земскае апалчэнне.

○

• Земскі начальнік — у царскай Расіі — чыноўнік з судова-адміністрацыйнай і паліцэйскай уладай, кіраўнік сялянскага насельніцтва пэўнага раёна.

земснарад, ✂, м.

Плывучы землясосны і землечарпальны снарад для гідратэхнічных работ.

земства, ✂, н. (гіст.).

Да рэвалюцыі: мясцовае самакіраванне ў сельскіх мясцовасцях з перавагай дваранства ў яго органах.

• Губернскае з.
• Павятовае з.

|| прым. земскі, ✂.

• Земская ўправа.
• З. сход.

земшчына, ✂, ж. (гіст.).

Даўней: частка дзяржавы, выдзеленая Іванам Грозным у кіраванне баярам (у адрозненне ад апрычніны).

зеніт, ✂, м.

1. У астраноміі: найвышэйшы пункт нябеснай сферы, які знаходзіцца прама над галавой наглядальніка.

2. перан. Вышэйшая ступень, вяршыня чаго-н. (высок.).

   • З. славы.

|| прым. зенітны, ✂.

зенітка, ✂, ж. (разм.).

Зенітная гармата.

зенітны, ✂.

1. гл. зеніт.

2. Прызначаны для стральбы па самалётах і іншых паветраных цэлях.

   • З. снарад.
   • З. кулямёт.

зенітчык, ✂, м.

Артылерыст зенітнай артылерыі.

|| ж. зенітчыца, ✂.

зерне​¹, ✂, н.

1. Плод, семя злакаў (а таксама некаторых іншых раслін).

   • Ячменнае з.
   • Кава ў зернях.

2. зб. Насенне хлебных злакаў.

   • Хлеб у зерні.

3. Невялікі прадмет, крупінка чаго-н.

   • Жамчужнае з.

4. перан. Ядро, зародак чаго-н. (кніжн.).

   • З. ісціны.

|| памянш. зярнятка, ✂ і зернетка, ✂.

|| прым. зерневы, ✂ і зернявы, ✂.

• Зерневыя (зернявыя) культуры.