Verbum

чараўніцтва, ✂, н.

1. Сіла, дзеянні чараўніка; вядзьмарства, чары (уст.).

2. Дзеянні знахара шляхам замоў; знахарства.

|| прым. чараўніцкі, ✂ і чараўнічы, ✂.

чараўнічы, ✂.

1. гл. чараўніцтва.

2. перан. Які выклікае захапленне, зачароўвае; чароўны.

   • Чараўнічыя мясціны палачанскіх азёраў.

чарахнуць, ✂; зак. (разм.).

1. Моцна стукнуць па чым-н.

   • Ч. пугаўём па патыліцы.

2. Стрэліць кароткай чаргой з аўтаматычнай зброі.

   • Ч. з аўтамата.

3. Разануць чым-н. вострым.

   • Ч. нажом па пальцах.

чараціна, ✂, ж.

Адна сцябліна чароту.

чарацянка, ✂, ж.

Пеўчая птушка атрада вераб’іных, якая жыве ў чароце і ўзбярэжных кустах.

• Трашчаць няспынна чарацянкі.

чарва, ✂, ж., зб. (спец.).

Лічынкі пчол.

чарвівець, ✂; незак.

Станавіцца чарвівым.

• Грыбы чарвівеюць.

|| зак. зачарвівець, ✂, счарвівець, ✂ і ачарвівець, ✂.

чарвівы, ✂.

Паточаны чарвямі, з чарвямі ўнутры.

• Ч. яблык.
• Ч. грыб.

|| наз. чарвівасць, ✂.

чарвіць, ✂; незак. (спец.).

Адкладваць яйцы, пладзіць чарву (пра пчол).

чарвяк, ✂, м.

1. Беспазваночны паўзучы жывёльны арганізм з доўгім мяккім целам, без канечнасцей і ярка выражанай галавы.

2. перан. Пра нікчэмнага, агіднага чалавека (пагард.).

3. перан. У спалучэнні са словамі, якія абазначаюць пачуццё, стан і пад., выражае пастаянства і пакутлівасць гэтага пачуцця, стану.

   • Яго мучыў ч. нуды.

4. Від шрубы для перадачы вярчэння ў некаторых механізмах (спец.).

○

• Дажджавы чарвяк — чырвоны земляны чарвяк.

• Раснічныя чэрві — клас плоскіх чарвей з целам, пакрытым раснічкамі.

• Шаўкавічны чарвяк — вусень тутавага шаўкапрада.

◊

• Замарыць чарвяка (разм.) — злёгку перакусіць, прагнаць голад.

• Карміць чарвей (разм.) — пра памёршага, закапанага.

|| памянш. чарвячок, ✂.

|| прым. чарвяковы, ✂ і чарвячны, ✂.

• Чарвячная перадача.