Verbum

мімікрыя, ✂, ж. (спец.).

Прыпадабненне некаторых відаў жывёл і раслін да навакольнага асяроддзя з мэтай самазахавання.

міміст, ✂, м.

Акцёр, які па-майстэрску, умела валодае мімікай.

|| ж. мімістка, ✂.

мімічны, ✂.

1. гл. міміка.

2. Які мае адносіны да ігры мімаў, да пантамімы.

   • М. ансамбль (ансамбль мімаў).

мімоза, ✂, ж.

1. Трапічная расліна, асобныя віды якой згортваюць лісцікі пры дотыку да іх.

   • Не мужчына, а м. (перан. пра крыўдлівую, сарамлівую асобу).

2. Від паўднёвай акацыі з дробнымі жоўтымі кветкамі.

|| прым. мімозавы, ✂.

міна​¹, ✂, ж.

1. Снарад з выбуховым рэчывам, які закладаецца ў зямлю, пад ваду і інш.

   • Падарвацца на міне.

2. Снарад мінамёта.

3. Тое, што і тарпеда.

|| прым. мінны, ✂.

• Міннае поле.

міна​², ✂, ж.

Выраз твару, мімічны рух, які выражае што-н.

• Рабіць вясёлую міну пры дрэннай гульні (за знешняй бесклапотнасцю старацца схаваць сваё незадавальненне, свае непрыемнасці).

мінамёт, ✂, м.

Гармата навеснага агню, якая страляе мінамі.

|| прым. мінамётны, ✂.

мінамётчык, ✂, м.

Ваеннаслужачы мінамётных часцей і падраздзяленняў.

мінаносец, ✂, м.

Ваенны карабель з моцным тарпедным узбраеннем.

мінарэт, ✂, м.

Вежа пры мячэці, з якой заклікаюць мусульман на малітву.

|| прым. мінарэтны, ✂.