Verbum

тармасі́ць, -машу́, -мо́сіш, -мо́сіць; -мо́шаны; незак., каго-што.

Тузаць, торгаць.

Т. за рукаў.

|| наз. тармашэ́нне, -я, н.

таро́кацца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца; незак. (разм.).

Доўга дамаўляцца, спрачацца аб чым-н.

Пакуль мы тарокаліся, цягнік пайшоў.

|| наз. таро́канне, -я, н.

таро́кі, -аў.

Рамяні каля задняй лукі сядла для прывязвання каго-, чаго-н.

таро́пкі, -ая, -ае.

Схільны спяшацца; хуткі, паспешлівы.

Т. чалавек.

Таропкія крокі.

|| наз. таро́пкасць, -і, ж.

таро́сісты, -ая, -ае.

Які складаецца з таросаў; багаты на таросы.

Т. лёд.

|| наз. таро́сістасць, -і, ж.

таро́сы, -аў, адз. таро́с, -а, м.

Нагрувашчанне льдзін, якое ўтвараецца пры сцісканні льдоў у паўночных морах і рэках.

|| прым. таро́савы, -ая, -ае.

Таросавыя заторы.

таро́чыць, -чу, -чыш, -чыць; незак., каго-што.

Прывязваць тарокамі да сядла.

тарпа́, -ы́, мн. то́рпы і (з ліч. 2, 3, 4) тарпы́, то́рпаў, ж. і торп, -а, мн. тарпы́, тарпо́ў, м.

Вялікая сцірта снапоў, саломы або сена, складзеная асобым спосабам для захоўвання пад адкрытым небам.

тарпава́льшчык, -а, мн. -і, -аў, м.

Той, хто ўкладвае торпы.

|| ж. тарпава́льшчыца, -ы, мн. -ы, -чыц.

тарпава́ць, -пу́ю, -пу́еш, -пу́е; -пу́й; -пава́ны; незак., што.

Складаць у торпы.

Т. жыта.

|| наз. тарпава́нне, -я, н.