Verbum

тарата́йка, -і, ДМ -та́йцы, мн. -і, -та́ек, ж. (разм.).

Лёгкая павозка на двух колах.

тарато́рыць, -ру, -рыш, -рыць; незак. (разм.).

Гаварыць вельмі хутка, скорагаворкай.

тарахце́ць, -хчу́, -хці́ш, -хці́ць; -хці́м, -хціце́, -хця́ць; -хці́; незак. (разм.).

1. Утвараць рэзкія раскацістыя гукі.

Матор тарахціць.

2. перан. Хутка, гучна, несупынна гаварыць; балбатаць.

|| наз. тарахце́нне, -я, н.

тара́шчыць, -шчу, -шчыш, -шчыць; незак., што (разм.).

Шырока раскрываць (вочы).

|| зак. вы́тарашчыць, -шчу, -шчыш, -шчыць; -шчаны.

тарбага́н, -а, мн. -ы, -аў, м.

Грызун атрада суркоў, які водзіцца ў Забайкаллі, на Алтаі, у Манголіі і Паўночным Кітаі.

|| прым. тарбага́навы, -ая, -ае.

тарба́н, -а, мн. -ы, -аў, м.

Струнны шчыпковы музычны інструмент, блізкі да бандуры.

тарбані́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.

Музыкант, які іграе на тарбане.

тарбано́ша, -ы, мн. -ы, -но́ш, ж.

Тое, што і апосум.

тарбасы́, -о́ў, адз. то́рбас, -а, м.

Мяккія боты з аленевых шкур шэрсцю наверх.

тарбахва́т, -а, М -ва́це, мн. -ы, -аў, м. (разм.).

Той, хто хапае і прысвойвае сабе што-н.; сквапны чалавек, хабарнік.