рухо́мы, -ая, -ае.
1. Здольны рухацца, які можа рухаць.
Р. блок.
2. Які пераязджае з месца на месца.
Р. лазарэт.
3. Які можа змяняцца ў залежнасці ад умоў; які хутка развіваецца, мяняецца.
Рухомыя формы арганізацыі.
Рухомая з’ява.
○
Рухомая маёмасць (спец.) — такая, якая можа быць перамешчана з месца на месца.
Рухомы састаў — сукупнасць сродкаў аўтамабільнага, чыгуначнага і іншых відаў транспарту.
|| наз. рухо́масць, -і, ж.
руці́на, -ы, ж.
Боязь змен, кансерватызм і застой у справах, ладзе жыцця.
|| прым. руці́нны, -ая, -ае.
руцінёр, -а, мн. -ы, -аў, м.
Прыхільнік руціны, кансерватар (у 1 знач.).
|| ж. руцінёрка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак.
|| прым. руцінёрскі, -ая, -ае.
ручаі́на, -ы, мн. -ы, -чаі́н, ж.
Невялікі ручай.
Вясна разлівалася ручаінамі.
|| памянш.-ласк. ручаі́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж.
руча́й, -я́, мн. -і́, -ёў, м.
Невялікі натуральны вадзяны паток, які цячэ струменем.
Горны р.
Бягуць вясеннія ручаі.
Ручаі слёз (перан.).
|| памянш. ручаёк, -чайка́, мн. -чайкі́, -чайко́ў, м.; прым. ручайко́вы, -ая, -ае.
|| прым. ручаёвы, -ая, -ае.
руча́йка, -і, ДМ -а́нцы, мн. -і, -ча́нак, ж.
1. Верацяно з пражай.
Напрала дзве ручайкі.
2. Пучок валакна лёну або канапель.
Яе валасы нагадвалі ачэсаную ручайку лёну.
|| прым. руча́ечны, -ая, -ае і руча́йкавы, -ая, -ае.
руча́цца, -а́юся, -а́ешся, -а́ецца; незак., за каго-што.
Прымаць на сябе адказнасць за каго-, што-н.
Р. за дакладнасць інфармацыі.
Р. за калегу.
|| зак. паручы́цца, -учу́ся, -у́чышся, -у́чыцца.
ру́чка¹, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.
1. Частка прадмета, за якую яго трымаюць або бяруцца рукой.
Р. дзвярэй.
Р. партфеля, малатка.
2. Пісьмовая прылада ў выглядзе палачкі, дзяржання, куды ўстаўляецца пяро, стрыжань.
Аўтаматычная р.
Шарыкавая р.
|| прым. ру́чачны, -ая, -ае.