Verbum

цэнтраме́ра

(ад цэнтр + гр. meros = частка)

участак храмасомы, які ўтрымлівае разам дзве ніткі (храматыды).

цэнтране́ла

(н.-лац. centronella)

аднаклетачная дыятомавая водарасць сям. фрагілярыевых, якая трапляецца ў планктоне пераважна эўтрофных вадаёмаў.

цэнтрапла́н

(ад цэнтр + -план)

сярэдняя частка крыла самалёта.

цэнтрасо́ма

(ад цэнтр + сома)

участак цытаплазмы вакол цэнтрыёлі.

цэнтрасфе́ра

(ад цэнтр + сфера)

тое, што і цэнтрасома.

цэнтрыёль

(ад цэнтр)

цыліндрычная структура, якая ўтварае клетачны цэнтр усіх жывёльных і некаторых раслінных клетак.

цэнтры́зм

(ад цэнтр)

ідэйна-палітычная плынь, якая ўзнікла перад 1-й сусветнай вайной у 2-м Інтэрнацыянале і імкнулася згладзіць супярэчнасці паміж рэфармісцкім і рэвалюцыйным напрамкамі.

цэнтрыкліна́ль

(ад цэнтр + гр. klino = нахіляю)

форма залягання горных парод, у якой пласты нахілены так, што лініі іх падзення накіраваны ў бок аднаго цэнтра, а лініі распасцірання апісваюць каля яго дугі.

цэнтрытра́ктус

(н.-лац. centritractus)

аднаклетачная жоўта-зялёная водарасць сям. сцыадавых, якая пашырана ў планктоне прэсных і саланаватых вадаёмаў.

цэнтрыфу́га

(ням. Zentrifuge, ад лац. centrum = сярэдзіна + fuga = бег)

1) апарат для механічнага раздзялення сумесі на састаўныя часткі дзеяннем цэнтрабежных сіл;

2) устаноўка для трэніроўкі пілотаў-касманаўтаў.