Verbum

гаты́чны

(фр. gothique, ад ням. Got = гот)

які мае адносіны да готыкі, уласцівы готыцы;

г. стыль — тое, што і готыка;

г. шрыфт — друкарскі лацінскі шрыфт з вуглаватымі формамі, у адрозненне ад закругленай антыквы.

гатэ́рыя

(палінез. hatteria)

адзіны сучасны прадстаўнік паўзуноў атрада дзюбагаловых, які захаваўся на пясчаных астравах Новай Зеландыі.

гау́р

(хіндзі gaur, ад санскр. gaura)

буйная парнакапытная жывёла сям. бычыных, пашыраная ў горных лясах Індастана і Індакітая.

га́ус

[ням. C. Gauss = прозвішча ням. матэматыка (1777—1855)]

адзінка магнітнай індукцыі ў СГС сістэме адзінак, роўная 104 вебера на 1 м​².

га́уча

(ісп. gaucho)

1) этнічная група, якая склалася ў 16—17 ст. ад шлюбаў іспанцаў з індзейскімі жанчынамі Аргенціны;

2) наёмны пастух у некаторых краінах Лац. Амерыкі ў 18 ст.;

3) песня аргенцінскіх сялян-жывёлаводаў.

га́уч-прэс

(англ. gauge-press, ад gauge = выціскаць)

прэс для выціскання вады з папяровага палатна, калі яно рухаецца ў сетачнай частцы папяровай машыны.

га́ўбіца

(ням. Haubitze)

гармата для навеснай стральбы па закрытых цэлях (калібрам ад 100 мм і вышэй); параўн. марціра.

гаўдэа́мус

(лац. gaudeamus = радуймася)

назва сярэдневяковай студэнцкай песні на лацінскай мове.

гаўля́йтар

(ням. Gauleiter)

вярхоўны правіцель вобласці, акупіраванай нямецка-фашысцкімі захопнікамі.

гаўптва́хта

(ням. Hauptwache)

1) памяшканне для ўтрымання пад арыштам ваеннаслужачых;

2) каравульнае памяшканне ў крэпасці, горадзе (17—19 ст.).