Verbum

эльсго́льцыя

(н.-лац. elsholtzia)

травяністая расліна сям. ясноткавых з чаранковым лісцем і дробнымі лілова-пурпуровымі кветкамі ў густых коласападобных суквеццях, пашыраная пераважна ва Усх. Азіі; на Беларусі трапляецца адзін від паблізу жылля (народныя назвы — меліса, падтынная мята).

эльф

(ням. Elf, ад англ. elf)

добразычлівы да людзей дух прыроды ў заходнееўрапейскай міфалогіі.

элю́вій

(н.-лац. eluvium, ад лац. eluere = вымываць)

прадукты выветрывання горных парод у выглядзе дробных вуглаватых часцінак і абломкаў, якія паступова пераходзяць у карэнныя пароды.

элюе́нт

(лац. eluens, -ntis = які вымывае)

растваральнік, які выцясняе пэўныя рэчывы з храматаграфічнай калоны.

элюява́ць

(лац. eluere = вымываць)

вымываць рэчывы з храматаграфічнай калоны.

эма́ль

(фр. émail)

1) шклопадобная маса для пакрыцця металічных прадметаў з мэтай захаваць іх ад акіслення, а таксама глазура для пакрыцця мастацкіх вырабаў;

2) паверхня з такога рэчыва ці слой яго на чым-н., а таксама мастацкі выраб, пакрыты такой масай;

3) цвёрдае рэчыва, якое пакрывае знешнюю частку зубоў.

эмалье́р

(фр. émailleur)

майстар па вырабу эмалі.

эма́н

(лац. emano = выцякаю)

адзінка радыеактыўнасці, роўная 10​¹⁰ кюры/л.

эмана́цыя

(лац. emanatio = выцяканне)

1) выпраменьванне, выдзяленне чаго-н. (напр. э. газаў);

2) тое, што выпраменьваецца, выдзяляецца;

3) першапачатковая назва радону.

эмано́метр

(ад лац. emanare = выцякаць + -метр)

прыбор для вымярэння эманацыі рэчываў.