Verbum

цытапла́зма

(ад цыта- + плазма)

пазаядзерная частка пратаплазмы жывёльнай або расліннай клеткі (параўн. карыяплазма).

цытаплазматамі́я

(ад цытаплазма + -тамія)

тое, што і цытакінез.

цытаплазмо́н

(ад цытаплазма)

сукупнасць матэрыяльных носьбітаў цытаплазматычнай спадчыннасці (плазмагенаў), што змяшчаюцца ў цытаплазме і яе структурах (параўн. пластом).

цытаспаро́з

(ад цытаспора)

хвароба дрэў, якая выклікаецца грыбам цытаспорай; усыханне галін і ствалоў дрэў.

цытаспо́ра

(н.-лац. cytospora)

недасканалы грыб сям. танкастромавых, які развіваецца на сухіх ствалах, галінах і парастках дрэў, радзей на сцёблах і лісці травяністых раслін.

цытастаты́чны

(ад цыта- + гр. statikos = які прыпыняе)

які мае адносіны да лекавых сродкаў, што блакіруюць дзяленне клетак і выкарыстоўваюцца пераважна для лячэння злаякасных пухлін.

цытасто́м

(ад цыта- + гр. stoma = рот)

адтуліна ў аднаклетачных арганізмаў, праз якую ежа трапляе ў цела.

цыта́та

(лац. citatum, ад citare = заклікаць)

даслоўная вытрымка з якога-н. тэксту.

цытатаксі́ны

(ад цыта- + таксіны)

спецыфічныя антыцелы бялковай прыроды, што накіравана дзейнічаюць на пэўныя клеткі, органы і сістэмы арганізма; утвараюцца ў адказ на дзеянні антыгенаў адміраючых клетак уласнага арганізма, а таксама пры імунізацыі.

цытатамі́я

(ад цыта- + -тамія)

тое, што і цытакінез.