Verbum

цытагене́тыка

(ад цыта- + генетыка)

раздзел генетыкі, які вывучае заканамернасці спадчыннасці і зменлівасці на ўзроўні клеткі і храмасом.

цытадыягно́стыка​¹

(ад цыта- + дыягностыка)

распазнаванне хваробы шляхам мікраскапічнага даследавання клетачных элементаў тканкі цела.

цытадыягно́стыка​²

(ад лац. cito = хутка, тэрмінова + дыягностыка)

тэрміновая дыягностыка (звычайна гісталагічная) на аперацыйным стале.

цытадэ́ль

(іт. cittadella = маленькі горад)

1) найбольш умацаваная ўнутраная частка горада або крэпасці, прыстасаваная да самастойнай абароны, а таксама крэпасць наогул;

2) перан. апора.

цыта́за

(ад гр. kytos = ёмішча, клетка)

тое, што і алексін.

цытазі́н

(ад гр. kytos = ёмішча, клетка)

арганічнае азотазмяшчальнае рэчыва, якое змяшчаецца ва ўсіх жывых клетках у складзе нуклеінавых кіслот і нуклеатыдаў.

цытакіне́з

(ад цыта- + -кінез)

працэс дзялення цела мацярынскай клеткі з утварэннем дзвюх даччыных клетак.

цыталізі́н

(ад цыта- + лізін)

рэчыва, якое ўтвараецца ў крыві пры ўвядзенні ў арганізм чужародных клетак.

цытало́гія

(ад цыта- + -логія)

раздзел батанікі, які вывучае будову, развіццё і функцыі раслінных клетак.

цытамарфо́з

(ад цыта- + -марфоз)

структурныя змены цытаплазмы ў працэсе клетачнага развіцця.