Verbum

Wáffe f -, -n

1) збро́я, узбрае́нне;

blánke ~ хало́дная збро́я;

~n an Bord карабе́льная збро́я;

atomáre ~n а́тамная збро́я;

automátische ~n аўтаматы́чная збро́я;

hérkömmliche [konventionélle] ~n звыча́йная збро́я;

nukleáre [thermonukleáre] ~n я́дзерная [тэрмая́дзерная] збро́я;

schwére ~n ця́жкая (пяхо́тная) збро́я;

~n und Gerät вайск. баява́я тэ́хніка;

~ mit éingraviertem Námenszug імянна́я збро́я;

~n führen змага́цца (са збро́яй у рука́х);

die ~n strécken [níederlegen] скла́сці збро́ю, зда́цца, капітулі́раваць капітулява́ць;

mit den ~n klírren бра́згаць збро́яй;

únter die ~n tréten* стаць пад ружжо́;

von der ~ Gebráuch máchen пусці́ць у ход [прымяні́ць] збро́ю;

von den ~n stárrend ≅ узбро́ены да зубо́ў;

zu den ~n gréifen* хапа́цца за збро́ю, падня́ць збро́ю;

die ~ aus der Hand schlágen* абяззбро́іць каго́-н., вы́біць збро́ю з рук у каго́-н.;

die ~ gégen sich (A) selbst kéhren [wénden*] пако́нчыць з сабо́ю, павярну́ць збро́ю супро́ць само́га сябе́

2) перан. збро́я;

die géistige ~ ідэалагі́чная зброя

3) род во́йскаў

Wáffel f -, -n ва́фля

Wáffenabzeichen n -s, - знак адро́знення ро́ду во́йскаў

Wáffenbruder m -s, -brüder тава́рыш па збро́і, баявы́ папле́чнік

Wáffendienst m -(e)s, -e вайск. вайско́вая слу́жба

Wáffenerfolg m -(e)s, -e баявы́ по́спех

Wáffenfarbe f -, -n ко́лер ро́ду во́йскаў

wáffenfähig a здо́льны насі́ць збро́ю; го́дны да вайско́вай слу́жбы

Wáffengattung f -, -en род во́йскаў

Wáffengefährte sub m -n, -n гл.Wáffenbruder