Verbum

Spitz m -es, -e шпіц (сабака)

Spítzbart m -(e)s, -bärte казлі́ная баро́дка, эспаньёлка

Spítzbube m -n, -n

1) сваво́льнік, ві́сус, гарэ́за

2) няго́днік, шэ́льма

Spítzbubenstreich m -(e)s, -e

1) хуліга́нства

2) жу́льніцтва

spítzbübisch a

1) сваво́льны

2) махля́рскі, жу́льніцкі

Spítze I f -, -n вастрыё; ко́нчык; шпіль

2) вяршы́ня (гары); вершалі́на (дрэва)

3) но́сік (чаравіка)

4) галава́ (калоны)

5):

die ~n der Geséllschaft вяршкі́ грама́дства;

an der ~ des Staátes stéhen* стая́ць на чале́ дзяржа́вы;

j-n an die ~ stéllen паста́віць каго́-н. на чале́;

an die ~ séiner Bemühungen stéllen імкну́цца зрабі́ць што-н. у пе́ршую чаргу́;

die ~ der Produktión hálten* трыма́ць рэко́рд па вытво́рчасці чаго́-н.

6):

j-m die ~ bíeten* дава́ць адпо́р, ака́зваць супраціўле́нне каму́-н.;

éiner Sáche (D) die ~ ábbrechen* абясшко́дзіць што-н., пазба́віць спра́ву вастрыні́;

auf die ~ tréiben* даве́сці што-н. да кра́йнасці;

éine Sáche auf die ~ stéllen паста́віць што-н. дагары́ нага́мі

7):

fréie ~n с.-г. звышпла́навыя праду́кты, лі́шкі

Spítze II f -, -n кару́нкі;

~n klöppeln пле́сці [вяза́ць] кару́нкі

Spítzel m -s, - шпег, віж

spítzeln vi шпіёніць, віжава́ць

spítzen

1. vt завастра́ць, вастры́ць (аловак);

◊

die Óhren ~ навастры́ць ву́шы

2. ~, sich (auf A) настро́іцца, разлі́чваць (на што-н.);

er spitzt sich auf díeses Buch яму́ на́дта хо́чацца прачыта́ць [атрыма́ць] гэ́тую кні́гу