астры́жаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад астрыгчы.
асту́джаны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад астудзіць.
асту́джвацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.
1. Незак. да астудзіцца.
2. Зал. да астуджваць.
асту́джваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да астудзіць.
астудзі́цца, астуджуся, астудзішся, астудзіцца; зак.
Стаць халодным або халаднейшым. За ноч вада астудзілася.
астудзі́ць, астуджу, астудзіш, астудзіць; зак., каго-што.
1. Зрабіць халодным або халаднейшым. Астудзіць ваду. □ А на дварэ было парна. Навальніца і ноч не астудзілі дзённай гарачыні. Асіпенка. Паліць гарачае сонца, І вецер яго не астудзіць. Танк.
2. перан. Разм. Стрымаць, суцішыць сілу, палкасць якога‑н. пачуцця, жадання і пад. От што значыць час: ён можа астудзіць, патушыць самы вялікі пажар пачуццяў. Сабаленка. Наведванне пісара Васількевіча яшчэ болей астудзіла ў настаўніку жаданне да далейшых візітаў. Колас. Васіль ураз астудзіў гэтага вяртлявага чалавека. Шамякін.
аступа́цца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.
Незак. да аступіцца.
аступі́цца, аступлюся, аступішся, аступіцца; зак.
Разм.
1. Няёмка, няўдала ступіць. Імкнучыся хутчэй ісці, ён [Клышэўскі] аступіўся і ўляцеў па шыю ў самую багну. Броўка. Я.. пабег у Зачэпічы. Ля Барылавай кузні аступіўся, падвярнуў нагу. Бажко.
2. перан. Памыліцца ў чым‑н. [Старшыня:] — Я наогул думаю: добра чалавек робіць — пахвалі, аступіўся — крытыкуй, не запускай. Прокша. А што, калі ў чым аступішся, не тое скажаш? Ермаловіч.
астыва́нне, ‑я, н.
Дзеянне паводле знач. дзеясл. астываць — астыць.
астыва́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.
Незак. да астыць.