Verbum

асме́ліцца, ‑люся, ‑лішся, ‑ліцца; зак.

Набрацца рашучасці, адважыцца што‑н. зрабіць, сказаць і пад. Нарэшце ранічкаю, калі не зусім яшчэ развіднелася, Саўка асмеліўся зайсці ў Цімохаў двор. Колас.

асме́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць; зак., каго.

Прыдаць каму‑н. смеласці, рашучасці, адвагі. Ты [гусляр] адважыўся мне на сляпы перакор Вызваняці сусветныя грэлі; Платы маю шмат я для такіх непакор, Хто сябе проці мне стаць асмеліў. Купала.

асме́львацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца.

Незак. да асмеліцца.

асме́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да асмеліць.

асмо́л, ‑у, м.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. асмольваць — асмаліць ​².

2. Смалістая драўніна хвойных народ. Пнёвы асмол.

асмо́лены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад асмаліць ​².

асмо́лка, ‑і, ДМ ‑лцы, ж.

Тое, што і асмол (у 1 знач.).

асмо́льванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. асмольваць — асмаліць ​².

асмо́львацца, ‑аецца.

Незак. да асмаліцца ​².

асмо́льваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да асмаліць ​².