Verbum

анлайнавы слоўнік

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Прадмова ∙ Скарачэнні ∙ Кніга ў PDF/DjVu

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т у ў ф х ц ч ш э ю я -.

а г е ё ж і о у ы ь э ю я

б в г д з к л м н п р с т ў ф х ц ч ш я

ліві́йка,

гл. лівійцы.

ліві́йскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да Лівіі, лівійцаў, які належыць, уласцівы ім. Лівійская тэрыторыя. Лівійскае мастацтва.

ліві́йцы, ‑аў; адз. лівіец, ‑війца, м.; лівійка, ‑і, ДМ ‑війцы; мн. лівійкі, ‑віек; ж.

Народ, які складае асноўнае насельніцтва Лівіі.

лі́га ¹, ‑і, ДМ лізе, ж.

Саюз, аб’яднанне асоб, арганізацый, дзяржаў з грамадска-палітычнымі мэтамі. Ліга арабскіх краін (арганізацыя групы арабскіх дзяржаў, якая ўтварылася ў 1945 г.). Ліга Нацый (міжнародная арганізацыя дзяржаў, якая існавала ў перыяд паміж першай і другой сусветнымі войнамі).

[Фр. ligue ад лац. ligare — звязваць.]

лі́га ², ‑і, ДМ лізе, ж.

У музыцы — знак у выглядзе дугі над нотамі, які абазначае, што патрэбна іграць звязна, складна, не адрываючы адну ноту ад другой.

[Ад іт. liga — сувязь.]

лігату́ра ¹, ‑ы, ж.

Спец. Дапаможны сплаў, які дабаўляецца ў расплаўлены метал або сплаў для надання яму пэўных уласцівасцей. // Прымесь медзі ці волава да золата, серабра або плаціны для надання ім большай цвёрдасці.

[Сярэднелац. ligatura — сувязь ад лац. ligare — звязваць.]

лігату́ра ², ‑ы, ж.

Спец.

1. Абазначэнне адным пісьмовым знакам дзвюх ці больш літар.

2. Знак у выглядзе дугі, які звязвае дзве аднолькавыя ноты.

[Сярэднелац. ligatura — сувязь ад лац. ligare — звязваць.]

лігату́ра ³, ‑ы, ж.

Спец. Нітка, якой перавязваюць крывяносныя сасуды пры аперацыі. Налажыць лігатуру. Зняць лігатуру.

[Сярэднелац. ligatura — сувязь ад лац. ligare — звязваць.]

лігату́рны ¹, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да лігатуры ¹. // Які змяшчае лігатуру ¹, з лігатурай ¹. Лігатурнае золата.

лігату́рны ², ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да лігатуры ². Лігатурны знак.

лігату́рны ³, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да лігатуры ³; прызначаны для яе. Лігатурны шоўк.

лігні́н, ‑у, м.

Спец.

1. Багатае вугляродам рэчыва, якое змяшчаецца ў драўніне.

2. Матэрыял у выглядзе тонкай слаістай паперы, вырабленай з драўніны; драўнінная вата.

[Ад лац. lignum, ligni — дрэва.]

лігні́навы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да лігніну. // Які здабываецца з лігніну (у 1 знач.). Лігнінавая кіслага.

лігні́т, ‑у, М ‑ніце, м.

Спец. Разнавіднасць бурага каменнага вугалю.

[Ад лац. lignum, ligni — дрэва.]

лігні́тавы, ‑ая, ‑ае.

Спец. Тое, што і лігнітны.