асляпле́нне, ‑я, н.
1. Дзеянне і стан паводле знач. дзеясл. асляпляць — асляпіць і асляпляцца — асляпіцца.
2. перан. Няздольнасць правільна меркаваць пра што‑н.; неразуменне таго, што адбываецца, дзеецца.
асляпля́льнасць, ‑і, ж.
Уласцівасць асляпляльнага.
асляпля́льны, ‑ая, ‑ае.
1. Які слепіць вочы сваім вельмі яркім ззяннем, бляскам. Асляпляльная маланка. □ Рассыпаючы асляпляльныя іскры, дзевяцікласнікі раскройвалі на кавалкі заржаўленае цела танка. Скрыпка. Вакол было мора — шырокае, асляпляльнае, гулкае. Лось. // Разм. Бліскуча-белы. Асляпляльны абрус.
2. перан. Які робіць моцнае ўражанне, зачароўвае прыгажосцю, бляскам і пад. Тумілін нёс нам асляпляльную ўсмешку. Савіцкі.
асляпля́цца, ‑яецца; незак.
Зал. да асляпляць.
асляпля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.
Незак. да асляпіць.
асля́ціна, ‑ы, ж.
1. Аслінае мяса.
2. Лаянк. Тое, што і асёл (у 2 знач.).
асмакава́цца, ‑куюся, ‑куешся, ‑куецца; зак.
Упадабаць што‑н. па смаку. Люба ўсміхнулася: — Гэта мядзведзі. — І расказала пра тое, як мядзведзі асмакаваліся ў мёдзе. Васілевіч.
асма́лак, ‑лка, м.
Кавалак абвугленага дрэва, галавешка. Яловы асмалак. □ І не было тут жывога месца, Адно чорныя асмалкі абсечаных снарадамі ствалоў. Лойка.
асма́лены, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад асмаліць.
асмалі́цца 1, асмалюся, асмалішся, асмаліцца; зак.
Тое, што і абсмаліцца 1.
асмалі́цца 2, асмалюся, асмалішся, асмаліцца; зак.
Тое, што і абсмаліцца 2.