Verbum

змаўчаць, ✂ і змоўчаць, ✂; зак.

1. Прамаўчаць у адказ на што-н., не пярэчыць.

   • Яна пакрыўдзілася, але змаўчала.

2. пра што, аб чым. Наўмысля не сказаць.

   • З. пра хваробу.

|| незак. змоўчваць, ✂.

змова, ✂, ж.

Тайнае пагадненне або ўгавор, дамоўленасць.

• Злачынная з.

змовіцца, ✂; зак.

Дамовіцца адносна якіх-н. дзеянняў.

• Змовіліся дзейнічаць разам.

|| незак. змаўляцца, ✂.

змога, ✂, ж.

1. Сіла, здольнасць рабіць што-н. (ужыв. толькі ў некаторых выразах).

   • Наколькі хопіць змогі.
   • Не мець змогі падняцца з ложка.

2. Стан моцнай стомленасці, поўнага бяссілля.

   • Падаць ад змогі.

змоклы, ✂.

Мокры, намоклы.

• Змоклае адзенне.

змокнуць, ✂; зак.

Зрабіцца мокрым, намокнуць.

• З. на дажджы.

|| незак. змакаць, ✂.

змоладу, прысл.

З маладых гадоў.

• Уцягнуцца ў работу з.

змор, прысл.

Узяць зморам каго-што —

1. адолець, давёўшы да поўнай страты сіл.

   • Узяць абложаны горад зморам;

2. перан. дамагчыся чаго-н. ад каго-н. настойлівым, назойлівым уздзеяннем (разм.).

змора, ✂, ж.

Тое, што і зморанасць.

зморанасць, ✂, ж.

Стан зморанага чалавека, бяссілле, стома.

• Адчуваць з.
• Ад зморанасці заплюшчваліся вочы.