Verbum

анлайнавы слоўнік

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (2002, правапіс да 2008 г.)

Скарачэнні

а б в г д е ё ж з і й к л м н о п р с т у ф х ц ч ш э ю я

а е ё і о у ы э я ’

г д е ж з й к л н п р с т х ц ч ш я

веялка, ✂, ж.

Сельскагаспадарчая машына, якой ачышчаюць збожжа ад мякіны пасля малацьбы.
Драўляны шуфлік для ручнога веяння збожжа пасля малацьбы.

веяльшчык, ✂, м.

Той, хто вее збожжа або працуе пры веялцы.

|| ж. веяльшчыца, ✂.

веянне, ✂, н.

гл. веяць.
перан. З’яўленне новых думак, ідэй у разумовым жыцці грамадства.
- Новае в. ў гісторыі.

веяны, ✂.

Ачышчаны веяннем.

Веянае жыта.

веяць, ✂; незак.

Ачышчаць збожжа ад мякіны веялкай.
Дзьмуць, абдзімаць павевам.
- Вее вецер.
- Цёплай вільгаццю веяла ад ракі (безас.).
- Ад яго слоў веяла ласкай і клопатам (перан. і безас.).

|| зак. правеяць, ✂ і звеяць, ✂.

|| наз. веянне, ✂.