Verbum

дзяўчына, ✂, ж.

1. Асоба жаночага полу ва ўзросце, пераходным ад малалецтва да юнацтва.

   • Юнакі і дзяўчаты.

2. Такая асоба, што дасягнула палавой спеласці, але яшчэ не ўступіла ў шлюб.

|| прым. дзявочы, ✂.

дзяўчынка, ✂, ж.

Дзіця жаночага полу.

дзяцел, ✂, м.

Лясная птушка з моцнай дзюбай, якой яна здабывае ежу з шчылін дрэў і расколін кары.

• Хто б дзятла ведаў, каб не яго дзюба (з нар.).

|| прым. дзятлаў, ✂.

дзяцеліна, ✂, ж.

Дзікая канюшына.

• Адкасіць дзяцеліны карове.

дзяцінец​¹, ✂, м. (гіст.).

Цэнтральная ўмацаваная частка горада ў старажытнай Русі.

дзяцінец​², ✂, ж.

Дзіцячая хвароба, якая праяўляецца ў перыядычных прыпадках; радзімец.

дзяцінець, ✂; незак. (разм.).

Траціць нармальную разважлівасць, упадаць у дзяцінства (пра старых).

• Ён ужо дзяцінее зусім.

|| зак. здзяцінець, ✂.

дзяцініцца, ✂; незак. (разм.).

Паводзіць сябе па-дзіцячаму (аб дарослых).

• Дваццаць гадоў мае, а усё дзяцініцца.

дзяцінства, ✂, н.

1. Дзіцячая пара; дзіцячыя гады.

   • Шчаслівае д.
   • Яго д. прайшло ў вёсцы.

2. Па-дзіцячаму легкадумныя паводзіны, учынкі.

   • Яму не маглі дараваць гэтага д.

|| прым. дзіцячы, ✂.

• Д. ўзрост.
• Дзіцячыя гады.

дзяціны, ✂ (разм.).

1. Дзіцячы, уласцівы дзецям.

   • Д. крык.

2. Несур’ёзны, легкадумны.

   • Дзяціныя разважанні.
   • Дзяціныя выбрыкі.