Verbum

прадвеснік, ✂, м. (кніжн.).

Той, хто (або тое, што) прадвяшчае што-н.

|| ж. прадвесніца, ✂.

прадвесце, ✂, н. (кніжн.).

З’ява, прымета, якая прадвяшчае што-н.

• П. навальніцы.

прадвызначыць, ✂; зак.

Наперад вызначыць, абумовіць.

• Удалы пачатак прадвызначыў далейшы поспех.

|| незак. прадвызначаць, ✂.

|| наз. прадвызначэнне, ✂.

прадвясціць, ✂; зак. (уст.).

Сказаць наперад пра тое, што будзе, адбудзецца, прадказаць.

|| незак. прадвяшчаць, ✂.

прадзед, ✂, м.

1. Бацька дзеда або бабулі.

2. звычайна мн. Продкі.

   • Нашы прадзеды.

|| прым. прадзедаўскі, ✂.

прадзены, ✂.

Выраблены прадзеннем.

• П. шоўк.

прадзерці, ✂; зак.

Тое, што і прадраць.

|| незак. прадзіраць, ✂.

прадзерціся, ✂; зак.

Тое, што і прадрацца.

|| незак. прадзірацца, ✂.

прадзіва, ✂, н.

1. гл. прасці.

2. Тое, што спрадзена ці тое, што прыгатавана для прадзення.

прадзільны, ✂.

Прызначаны для прадзення.

• П. станок.