знахо́дка, -і, ДМ -дцы, мн. -і, -дак, ж.
1. Знойдзеная рэч.
Бюро знаходак (установа, якая вяртае згубленыя рэчы іх уладальнікам).
2. перан. Аб кім-, чым-н. набытым і вельмі патрэбным.
Творчыя знаходкі.
Гэты спецыяліст — з. для прадпрыемства.
знахо́длівы, -ая, -ае.
Здагадлівы, дасціпны, які лёгка знаходзіць выйсце з цяжкага становішча.
З. чалавек.
|| наз. знахо́длівасць, -і, ж.
зна́цца, зна́юся, зна́ешся, зна́ецца; незак. (разм.).
1. з кім-чым. Падтрымліваць знаёмства, мець сувязі з кім-, чым-н.
З такім сябрам я і з. не хачу.
2. на чым. Добра ведаць якую-н. справу.
З. на пчалярстве.
знаць¹, зна́ю, зна́еш, зна́е; незак.
1. Тое, што і ведаць (у 1—5 знач.).
2. інф., у знач. вык. Відаць, можна заўважыць (уст.).
З. па слядах, што тут прайшоў воўк.
знаць², -і, ж.
Вышэйшы слой прывілеяванага класа ў феадальным грамадстве.
значкі́ст, -а, М -сце, мн. -ы, -аў, м.
Чалавек, які мае значок як сведчанне пра кваліфікацыю, выкананне якіх-н. нарматываў.
|| ж. значкі́стка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.
|| прым. значкі́сцкі, -ая, -ае.
зна́чны, -ая, -ае.
1. Вялікі памерам, колькасцю, сілай.
Значныя страты.
У значнай ступені.
Значна (прысл.) больш.
2. Які мае вялікае значэнне, важны.
Значныя падзеі.
З. чалавек.
|| наз. зна́чнасць, -і, ж.
значо́к, -чка́, мн. -чкі́, -чко́ў, м.
1. Пласцінка, кружок і пад. з якім-н. адбіткам, які носіцца на грудзях як упрыгожанне, памятны знак ці знак прыналежнасці да якой-н. арганізацыі.
Памятны з.
Універсітэцкі з.
2. Умоўная паметка на чым-н.
Паставіць значкі на палях кнігі.
зна́чыцца, -чуся, -чышся, -чыцца; незак., кім-чым, як хто-што або ў якасці каго-чаго (афіц.).
Быць запісаным дзе-н., лічыцца, называцца.
З. ў спісе.
Ён у нас значыцца ў якасці кансультанта (або як кансультант).
зна́чыць¹, -чу, -чыш, -чыць; -чаны; незак., каго-што.
1. Памячаць, ставячы знак, метку і пад.
З. старонкі.
2. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Вызначаць, указваць сабой шлях, дарогу і пад.
|| зак. пазна́чыць, -чу, -чыш, -чыць; -чаны.