Verbum

знемажэ́нне, -я, н.

Стан поўнай стомленасці, бяссілля.

Стамляцца ад знемажэння.

зненаві́дзець, -джу, -дзіш, -дзіць; зак., каго-што.

Адчуць нянавісць да каго-, чаго-н.

Зненавідзеў яго назаўсёды.

З. аднастайную работу.

зненаві́дны, -ая, -ае (разм.).

Ненавісны.

Сяляне гадамі адпрацоўвалі зненавідную паншчыну.

|| наз. зненаві́днасць, -і, ж.

знепрыто́мнець, -ею, -ееш, -ее; зак.

Страціць прытомнасць.

Раптам знепрытомнеў пасажыр.

знервава́ны, -ая, -ае.

Даведзены да нервознага стану; нервовы.

З. чалавек.

|| наз. знервава́насць, -і, ж.

знервава́цца, -рву́юся, -рву́ешся, -рву́ецца; -рву́йся; зак.

Стаць вельмі нервозным.

знервава́ць, -рву́ю, -рву́еш, -рву́е; -рву́й; -рвава́ны; зак., каго.

Давесці да нервознага стану.

З. каго-н. прыдзіркамі.

знерухо́мець, -ею, -ееш, -ее; зак.

Стаць нерухомым.

знеслаўле́нне гл. зняславіць.

знеслаўля́цца гл. зняславіцца.