Verbum

знасі́ць², знашу́, зно́сіш, зно́сіць; зно́шаны; зак., каго-што.

Занесці куды-н. і прынесці назад.

З. дзіця да ўрача.

зна́тнасць, -і, ж. (уст.).

Прыналежнасць да знаці, становішча знатнага (у 2 знач.) чалавека.

зна́тны, -ая, -ае.

1. Вядомы, славуты.

Знатныя людзі краіны.

З. пчаляр.

2. Які належыць да знаці (уст.).

З. род.

знато́к, -така́, мн. -такі́, -тако́ў, м.

Той, хто валодае вялікімі ведамі ў чым-н., тонкім разуменнем чаго-н.

зна́ўца гл. знавец.

знаха́р, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.

Лекар-самавучка, які карыстаецца ўласнымі спосабамі лячэння: замовамі, травамі і пад.

|| ж. знаха́рка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак.

|| прым. знаха́рскі, -ая, -ае.

знаха́рства, -а, н.

Занятак знахара.

Займацца знахарствам.

знахо́джанне гл. знайсці, знаходзіцца.

знахо́дзіцца, -хо́джуся, -хо́дзішся, -хо́дзіцца; незак.

1. гл. знайсціся.

2. Быць, змяшчацца, мецца дзе-н.

Школа знаходзілася на другім канцы вёскі.

|| наз. знахо́джанне, -я, н. (да 2 знач.).

знахо́дзіць гл. знайсці.