Verbum

та́бар

(чэш. tábor)

1) лагер, стан, абоз у чэхаў, палякаў, румын, венграў;

2) вайсковы лагер з абозам у казакаў 16—17 ст.;

3) група цыганскіх сем’яў, якія разам качуюць, а таксама іх стан, абоз;

4) перан. вялікая група людзей, якія часова размясціліся лагерам.

табары́ты

(ад чэш. Tabor = назва чэш. горада)

прыхільнікі рэвалюцыйнага напрамку ў антыфеадальным нацыянальным руху чэшскага народа 15 ст.; удзельнікі гусіцкіх войнаў.

та́бель

(ням. Tabelle, ад лац. tabella = дошчачка)

бланк або спецыяльная дошка для ўліку чаго-н. (напр. т. паспяховасці);

т. аб рангах — суадносіны чыноў воінскага, цывільнага і прыдворнага ведамстваў па старшынству (рангах, класах) у царскай Расіі, уведзеныя Пятром I;

т.-каляндар — табліца, у якой па графах распісаны ўсе дні года.

табеля́рыя

(н.-лац. tabellaria)

каланіяльная дыятомавая водарасць класа пенатных, якая пашырана пераважна ў прэсных водах.

таберна́кль

(лац. tabernaculum = шацёр)

1) дэкаратыўна аформленая ніша са статуяй святога ў гатычнай архітэктуры;

2) ніша для падараванняў у алтары каталіцкага храма.

та́бес

(лац. tabes = разлажэнне)

хранічнае захворванне нервовай сістэмы, позняе праяўленне сіфілісу.

табле́тка

(фр. tablette)

невялікі сплюшчаны шарык з прасаванага лекавага парашку.

таблі́ца

(польск. tablica, ад лац. tabula)

пералік звестак, лічбавых дадзеных, прыведзеных у пэўную сістэму і размешчаных па графах (напр. т. множання, турнірная т.).

табло́

(фр. tableau = карціна, ад лац. tabula = дошка)

шчыт, на якім пры дапамозе светлавога сігналу перадаецца якая-н. інфармацыя.

табльдо́т

(фр. table d’hôte = агульны стол)

абедзенны стол з агульным меню ў гасцініцах, рэстаранах, пансіёнах, курортных сталовых.