Verbum

карналі́т

[ням. Karnallit, ад R. Carnall = прозвішча ням. геолага (1804—1874) + гр. lithos = камень]

мінерал класа хларыдаў, пераважна белага колеру або бясколерны, з якога атрымліваюць калійныя солі, магній.

карнаты́т

[ад фр. A. Carnot = прозвішча фр. хіміка (1893—1920)]

мінерал класа фасфатаў ярка-жоўтага колеру; руда урану, ванадыю.

карна́цыя

(фр. carnation)

жывапісныя прыёмы пры маляванні твару і голага цела чалавека.

карне́гія

(н.-лац. carnegiea)

дрэвападобная расліна сям. кактусавых, пашыраная ў пустынях Мексікі, ЗША.

карнемю́з

(фр. cornemuse, ад come = рог + ст.-фр. muse = дудка)

французскі духавы музычны інструмент тыпу валынкі.

карнео́л

(с.-лац. carneolus)

мінерал, ружовая або чырвоная разнавіднасць халцэдону.

карне́т​¹

(фр. cornette = сцяг)

першы афіцэрскі чын у кавалерыі дарэвалюцыйнай рускай арміі; адпавядаў падпаручніку ў пяхоце.

карне́т​²

(фр. cornet, ад іт. cometto)

духавы медны музычны інструмент у выглядзе ражка.

карнеты́ст

(фр. cornettiste)

музыкант, які іграе на карнеце​².

карне́т-а-пісто́н

(фр. cornet à pistons)

карнет​² з поршневым вентыльным механізмам.