wégkommen
2) (
3) адчапі́цца, адкруці́цца, адкара́скацца, адвяза́цца;
gut dabéi ~ лёгка [уда́ла, шчаслі́ва] адчапі́цца;
er kónnte nicht über íhre Tréulosigkeit ~ ён нія́к не мог праба́чыць ёй здра́ды
wégkommen
2) (
3) адчапі́цца, адкруці́цца, адкара́скацца, адвяза́цца;
gut dabéi ~ лёгка [уда́ла, шчаслі́ва] адчапі́цца;
er kónnte nicht über íhre Tréulosigkeit ~ ён нія́к не мог праба́чыць ёй здра́ды
wégkönnen
wégköpfen
wégkratzen
wégkriechen
wégkriegen
1) выдаля́ць, выво́дзіць (плямы)
2) адця́гваць ува́гу, адрыва́ць;
man kann ihn vom Buch nicht ~ яго́ не́льга адарва́ць ад кні́гі
3)
er hat was wéggekriegt ён атрыма́ў наганя́й
4)
wégkundig
wéglassen
1) адпуска́ць (каго
2) прапуска́ць (пры чытанні
wéglaufen
wéglegen