абарва́цьI
1. ábreißen
2. (спыніць) ábbrechen
абарва́ць размо́ву das Gespräch ábbrechen
3. (прымусіць каго
абарва́цьI
1. ábreißen
2. (спыніць) ábbrechen
абарва́ць размо́ву das Gespräch ábbrechen
3. (прымусіць каго
абарва́цьII
абарда́ж
узя́ць на абарда́ж éntern
абарда́жны
абарда́жны мо́сцік Énterbrücke
абармо́т
абаро́на
1. Verteidigung
супрацьпаве́траная абаро́на
грамадзя́нская абаро́на Zivilverteidigung [-´vi:-]
2.
трыма́ць абаро́ну Vertéidigungsstellung besétzt hálten
заня́ць абаро́ну die Vertéidigungsstellung bezíehen
абаро́ненасць
абаро́нны Wehr-; Vertéidigungs-;
абаро́нная прамысло́васць Rüstungsindustrie
абаро́нца
1. Vertéidiger
2.
3.
цэнтра́льны абаро́нца Stópper
абаро́нчы Vertéidigungs -, Ábwehr-, defensív;
трыма́цца абаро́нчай та́ктыкі sich defensív verhálten
абаро́нчыя баі́ Ábwehrkämpfe
цэнтра́льны абаро́нчы Stópper