Verbum

штык​¹, ✂, м.

Колючая зброя, якая насаджваецца на канец ствала вінтоўкі, ружжа.

• Ісці ў штыкі (пра рукапашны бой).
• У штыкі сустракаць або прыняць каго-н. (перан. крайне варожа).
• У роце засталося сорак штыкоў (г.зн. стралкоў-пехацінцаў).
• Трымацца на штыках (перан. сілай войск).

◊

• Як штык (разм.) — зусім дакладна, безумоўна.

• Каб з’явіўся заўтра сюды як ш.

|| прым. штыкавы, ✂.

штык​², ✂, м. (спец.).

Пласт зямлі на глыбіню палатна рыдлёўкі.

• Глыбінёй у два штыкі.

штыкаваць, ✂; незак. (спец.).

Перакопваць на глыбіню, якая захопліваецца рыдлёўкай.

• Ш. глебу.

|| наз. штыкаванне, ✂ і штыкоўка, ✂.

штыкетнік, ✂, м.

1. зб. Вузкія драўляныя планкі, з якіх робяць плот.

2. Плот, агароджа з такіх планак.

штыкеты, ✂, м.

Тое, што і штыкетнік.

штыкеціна, ✂, ж. (разм.).

Адна планка штыкетніку.

штылет, ✂, м.

Невялікі кінжал з тонкім трохгранным лязом.

штыль​¹, ✂, м.

Поўнае зацішша на моры.

|| прым. штылявы, ✂.

штыль​², ✂, м.

1. Востры стрыжань.

2. Тое, што і шып 1 (спец.).

штыфт, ✂, м. (спец.).

Металічны стрыжанёк нерухомага злучэння чаго-н. (напр. дэталей машыны).

|| прым. штыфтавы, ✂.