Verbum

цар, ✂, м.

1. Тытул манарха ў некаторых краінах, а таксама асоба, якая мае такі тытул.

2. перан., каго-чаго. Першы, лепшы ў якіх-н. адносінах сярод сабе падобных.

   • Ружа — цар кветак.
   • Леў — цар звяроў.

◊

• Без цара ў галаве хто (разм.) — пра дурнога чалавека.

|| памянш. царок, ✂.

|| ж. царыца, ✂.

|| прым. цароў, ✂ і царскі, ✂.

цараваць, ✂; незак.

1. Тое, што і царстваваць.

2. перан. Вылучацца сярод падобных да сябе якімі-н. якасцямі; першынстваваць дзе-н., сярод каго-, чаго-н.

|| наз. цараванне, ✂.

царадворац, ✂, м. (уст.).

Саноўнік пры царскім двары; прыдворны.

царазабойства, ✂, н.

Забойства цара.

царазабойца, ✂, м.; ✂, ж..

Забойца цара.

царква, ✂, ж.

1. Аб’яднанне паслядоўнікаў той або іншай рэлігіі, арганізацыя, якая ведае рэлігійным жыццём; рэлігійная абшчына.

   • Праваслаўная ц.

2. Памяшканне, у якім адбываецца набажэнства; храм.

   • Пабудавалі новую царкву.

|| памянш. цэркаўка, ✂.

|| прым. царкоўны, ✂.

царкоўна... і царкоўна-...

Першая частка складаных слоў са знач. які мае адносіны да царквы, напр. царкоўна-богаслужэбны, царкоўна-дагматычны, царкоўна-кніжны, царкоўнаславянізм, царкоўна-схаластычны.

царкоўнапрыходскі, ✂.

У царскай Расіі: які знаходзіцца ў распараджэнні царквы і прыходскага духавенства.

• Царкоўнапрыходская школа.

царкоўнаславянскі, ✂.

Які мае адносіны да богаслужэбнай пісьменнасці ўсходніх і паўднёвых славян.

• Царкоўнаславянская мова.

царкоўнік, ✂, м.

У хрысціянскай царкве: служыцель культу.