Verbum

цалавальнік, ✂, м.

1. У Расіі 15—18 стст.: службовая асоба, абавязкамі якой былі збор падаткаў і выкананне некаторых судовых і паліцэйскіх функцый.

2. Прадавец віна ў шынку ці карчме (уст.).

цалавацца, ✂; незак.

Цалаваць адзін аднаго.

• Ц. пры сустрэчы.

|| зак. пацалавацца, ✂.

|| наз. цалаванне, ✂.

цалаваць, ✂; незак.

Дакранацца губамі да твару каго-н. у знак любві, ласкі, дружбы і пад.

• Ц. маці.
• Ц. руку.

|| зак. пацалаваць, ✂.

|| наз. цалаванне, ✂.

цалёўка, ✂, ж. (разм.).

Дошка таўшчынёй у адну цалю.

|| прым. цалёвачны, ✂.

цалік, ✂, м.

Няходжаная, няезджаная прастора, звычайна снежная.

• Дарогі не было, ехалі па цаліку.

цаліна, ✂, ж.

1. Зямля, якая ніколі не апрацоўвалася.

   • Узнімаць цаліну.

2. Тое, што і цалік.

3. перан. Недаследаваная, нявывучаная галіна чаго-н.

|| прым. цалінны, ✂.

• Цалінныя землі.

цаліннік, ✂, м.

Той, хто працуе на цалінных землях.

|| ж. цалінніца, ✂.

цалкам, прысл.

1. У поўным аб’ёме, ад пачатку да канца; не часткова.

   • Перадрукаваць артыкул ц.

2. Да канца, поўнасцю, зусім.

   • Ц. прысвяціць сябе навуцы.

◊

• Цалкам і поўнасцю (разм.) — поўнасцю (з адценнем узмацнення).

цалкі, ✂ (абл.).

1. Яечня з цэлымі жаўткамі, не змешанымі з бялкамі.

2. Не ачышчаная, звараная ў лупінах бульба.

3. Зерні канапель, якія застаюцца цэлымі, нястоўчанымі.

   • Канапляныя ц.

цалком, прысл.

Цэлым кавалкам, не жуючы.

• Ц. глытаць бульбу.