Verbum

цар, ✂, м.

1. Тытул манарха ў некаторых краінах, а таксама асоба, якая мае такі тытул.

2. перан., каго-чаго. Першы, лепшы ў якіх-н. адносінах сярод сабе падобных.

   • Ружа — цар кветак.
   • Леў — цар звяроў.

◊

• Без цара ў галаве хто (разм.) — пра дурнога чалавека.

|| памянш. царок, ✂.

|| ж. царыца, ✂.

|| прым. цароў, ✂ і царскі, ✂.