Verbum

шчасны, ✂ (разм.).

Тое, што і шчаслівы.

шчасце, ✂, н.

1. Стан і пачуццё поўнай, найвялікшай задаволенасці.

   • Народнае ш.
   • Сямейнае ш.
   • Іх шчасцю не было канца.

2. Поспех, удача.

   • Мне выпала ш. быць знаёмым з тым чалавекам.
   • Яго ш., былі побач людзі, выратавалі (у знач. вык. яму пашанцавала).

◊

• На шчасце — 1) каб былі поспех, удача ў каго-н., каб шанцавала каму-н. (даць, зрабіць, сказаць што-н.); 2) у знач. пабочн. выражае задавальненне з выпадку чаго-н.

шчасціць, ✂; безас.; незак.

Шанцаваць.

• Яму заўсёды шчасціла.

|| зак. пашчасціць, ✂.

шчаўе, ✂, н.

Травяністая і паўкустовая дзікарослая расліна з прадаўгаватым ядомым лісцем кіслага смаку, а таксама страва, прыгатаваная з лісця гэтай расліны.

• Сакавітае ш.
• Сёрбаць ш.

|| прым. шчаўевы, ✂.

• Шчаўевая кіслата.

шчаўчок, ✂, м.

1. Рэзкі адрывісты гук, які ўтвараецца пры сутыкненні, рабоце механізма і пад.

   • Ш. затвора вінтоўкі.

2. Тое, што і пстрычка.

шчаціністы, ✂.

1. Пакрыты густым шчаціннем, густа парослы жорсткімі валасамі.

   • Ш. хіб.
   • Ш. твар.

2. Жорсткі, які нагадвае шчацінне (пра валасы, поўсць).

   • Шчаціністыя вусы.

|| наз. шчаціністасць, ✂.

шчацініцца, ✂; незак.

Падымацца ўгору, уставаць тарчма.

• Шчаціняцца валасы на няголеным твары.
• На паляне шчацініцца сівец.

шчацініць, ✂; незак.

Падымаць угору, натапырваць (поўсць, шчацінне і пад.).

• Кошка шчацініць поўсць.
• Вецер шчацініў салому на страсе (перан.).

шчацінка, ✂, ж.

1. гл. шчацінне.

2. Кароткі жорсткі волас.

шчацінне, ✂, ж., зб.

1. Жорсткая прамая шэрсць у некаторых жывёл.

   • Чорнае ш. дзіка.

2. Кароткія жорсткія валасы на няголеным твары (разм.).

   • Ш. пакрыла твар.

3. Жорсткая валасяная частка шчоткі, пэндзля і пад.

|| памянш. шчацінка, ✂.

|| прым. шчацінны, ✂.