Verbum

свісток, ✂, м.

1. Прыстасаванне, пры дапамозе якога ўтвараецца свіст.

   • Зрабіць с.
   • Міліцэйскі с.

2. Свіст, які ўтвараецца пры дапамозе такога прыстасавання.

   • Ноччу раздаўся трывожны с.

|| прым. свістковы, ✂.

свістулька, ✂, ж. (разм.).

1. Невялікі свісток з саломы, травы і пад.; пішчалка.

2. Дзіцячая цацка — свісток.

свістун, ✂, м.

1. Той, хто любіць свістаць.

2. перан. Чалавек, які многа гаворыць, а робіць мала, які несур’ёзна адносіцца да справы; балбатун.

|| ж. свістуха, ✂.

свісцёлка, ✂, ж. (разм.).

1. Духавы народны музычны інструмент у выглядзе дудкі, зроблены з дрэва або чароту.

2. Тое, што і свістулька.

свісцячы, ✂, (спец.).

Які ўтвараецца пры праходжанні струменя паветра праз вузкую шчыліну ў месцы збліжэння пярэдняй часткі языка з верхнімі пярэднімі зубамі.

• С. зычны гук.
• Мяккі с. (наз.).

світа​¹, ✂, ж.

Асобы, якія суправаджаюць якую-н. важную асобу.

• С. караля.
• Цэлая с. ходзіць за сястрой (перан. многа паклоннікаў, ухажораў).

|| прым. свіцкі, ✂.

• С. афіцэр (у царскай Расіі: афіцэр світы цара).

світа​², ✂, ж.

Доўгая сялянская верхняя вопратка з даматканага сукна.

|| прым. світавы, ✂.

світанак, ✂, м.

Тое, што і світанне.

|| прым. світанкавы, ✂.

світанне, ✂, н.

1. Час перад усходам сонца; самы пачатак раніцы.

   • Выгнаць карову ў поле на світанні.

2. перан. Ранні перыяд, пачатак чаго-н.

   • С. майго юнацтва.

|| прым. світальны, ✂.

світаць, ✂; незак.

1. безас. Пачынаць развіднівацца (аб набліжэнні ўсходу сонца).

   • Зімой світае позна.

2. Наступаць (пра дзень).

   • Пасля ночы світае дзень.