Verbum

сядзячы, ✂.

1. Такі, які сядзіць.

   • Злавіць сядзячага зайца.

2. Такі, які бывае, калі сядзяць.

   • Заснуць у сядзячай позе.

3. Звязаны са знаходжаннем на адным месцы; маларухомы.

   • Сядзячая работа.

4. Прызначаны для сядзення (разм.).

   • У аўтобусе 40 сядзячых месц.

сядлаць, ✂; незак.

Прымацоўваць сядло на спіне жывёлы.

• С. коней.

|| зак. асядлаць, ✂.

|| наз. сядланне, ✂ і сядлоўка, ✂.

сядло, ✂, н.

1. Частка збруі для верхавой язды ў выглядзе сядзення для конніка, якое ўмацоўваецца на спіне жывёлы.

   • Новае с.
   • Выбіць з сядла (таксама перан. вывесці з раўнавагі, пазбавіць спакою).

2. Скураное сядзенне ў веласіпеда, матацыкла.

3. Паніжэнне між дзвюма вышынямі ў горным хрыбце.

   • С. Эльбруса.

|| памянш. сядзельца, ✂.

|| прым. седлавы, ✂.

сядок, ✂, м.

1. Коннік, верхавы.

2. Пасажыр, які едзе ў павозцы, карэце, санях (часам наймаючы вазака).

   • Браць у дарогу седакоў.

сядун, ✂, м. (разм.).

Чалавек, які вядзе маларухомае сядзячае жыццё, пасіўны, бяздзейны.

сякач​¹, ✂, м. (спец.).

Востры нож, інструмент, механізм для раздраблення, сячэння чаго-н.

сякач​², ✂, м.

Дарослы самец дзіка, марскога коціка.

сякера, ✂, ж.

1. Насаджаная на тапарышча металічная прылада для сячэння з лязом з аднаго боку і абухом з другога.

   • Бацька купіў новую сякеру.

2. Прымітыўная выкапнёвая прылада з крэменю.

|| памянш. сякерка, ✂.

сякі-такі, ✂ займ. (разм.).

Нязначны, некаторы.

• Трэба навесці сякі-такі парадак.
• Ёсць сякія-такія заўвагі.

сякучая, ✂, ж.

У матэматыцы: прамая лінія, якая перасякае крывую.

• Правесці сякучую.