Verbum

лой, ✂, м.

Нутраны тлушч (авечы, ялавічны).

• Мазаць бліны лоем.

|| прым. лоевы, ✂.

локан, ✂, м.

Кучаравая ці завітая пасма валасоў.

локаць, ✂, м.

1. Месца згібу рукі, дзе злучаецца плечавая косць з касцямі перадплечча.

   • Узяць за л.
   • Блізка л., ды не ўкусіш (прыказка).
   • Кусаць (сабе) локці (перан. шкадаваць аб чым-н. упушчаным, непапраўным).

2. Старадаўняя мера даўжыні, роўная прыблізна О,5 м.

◊

• Пачуццё локця — пачуццё сяброўства і ўзаемнай падтрымкі.

|| прым. локцевы, ✂ і лакцявы, ✂.

локшына, ✂, ж.

Выраб з пшанічнай мукі ў выглядзе тонкіх высушаных палосак цеста, а таксама страва, прыгатаваная з такога вырабу.

|| прым. локшынавы, ✂.

лом​¹, ✂, м.

Металічны завостраны стрыжань, якім разбіваюць што-н. цвёрдае.

• Калоць лёд ломам.

|| памянш. ломік, ✂.

лом​², ✂, м., зб.

1. Ломаныя ці прыгодныя толькі для перапрацоўкі прадметы.

   • Жалезны л.
   • Збіраць л.

2. Тое, што і ламачча (у 1 знач.).

|| прым. ломаны, ✂.

ломкі, ✂.

1. Які лёгка ломіцца, крохкі.

   • Л. лёд.

2. Няўстойлівы, пераменлівы (пра голас).

|| наз. ломкасць, ✂.

• Л. голасу.

лона, ✂, н. (уст.).

1. Грудзі ці чэрава жанчыны як СІМВАЛ мацярынства.

   • Мацярынскае л.

2. перан., чаго. Нетры зямлі, вады. У лона чаго, у знач. прыназ. з Р (кніжн.) — у сферу якой-н. дзейнасці.

   • У лона царквы.

|| прым. лонны, ✂.

• Лоннае зрашчэнне.

лопасць, ✂, ж.

1. Шырокі плоскі канец чаго-н.

   • Л. вясла.

2. Рабочая частка суднавых колаў, грабных і паветраных вінтоў.

   • Л. кола турбіны.

|| прым. лопасцевы, ✂.

лопацень, ✂, м.

1. Той, хто многа гаворыць, лапоча (разм. пагард.).

2. Няроўнасць у адкляпанай касе.

   • Першы раз кляпаў касу і нагнаў лопатняў.