Verbum

кіслотнасць, ✂, ж.

Ступень змяшчэння кіслаты ў чым-н.

• К. глебы.
• Павышаная к. страўнікавага соку.

кіслы, ✂.

1. Які мае своеасаблівы востры смак (лімона, журавін).

   • К. яблык.
   • К. сок.
   • К. боршч (боршч з дабаўленнем кіслаты).

2. Які закіс у выніку браджэння, прыгатаваны квашаннем.

   • Кіслае малако.
   • Кіслая капуста (квашаная).

3. перан. Які выражае незадаволенасць; паніклы (разм.).

   • К. настрой.
   • К. выраз твару.

4. Які змяшчае кіслату (у 2 знач.; спец.).

   • Кіслая глеба.

|| наз. кіслата, ✂.

кісляк, ✂, м. (разм. пагард.).

Тое, што і кісляціна (у 2 знач.).

кісляціна, ✂, ж. (разм.).

1. Што-н. вельмі кіслае.

   • Не сліва, а к.

2. перан. Вялы, нудны чалавек.

кіснуць, ✂; незак.

1. Рабіцца кіслым ад браджэння.

   • Смятана кісне ў цёплым месцы.

2. перан. Быць паніклым, вялым (разм.).

   • Не к. трэба, а сур’ёзна займацца чым-н. цікавым.

|| зак. пракіснуць, ✂.

кіста, ✂, ж.

Полая пухліна, напоўненая звычайна вадкасцю.

|| прым. кістозны, ✂.

кісцень, ✂, м.

Даўнейшая зброя ў выглядзе кароткай палкі, на адным канцы якой падвешваўся металічны шар ці іншы цяжар для нанясення ўдараў, а на другім была пятля для надзявання на руку.

• Разбойнік з кісцянём.

кісць, ✂, ж.

Частка рукі ад запясця да канца пальцаў.

|| прым. кісцевы, ✂.

• Кісцевае раненне.

кісяя, ✂, ж.

Празрыстая тонкая тканіна.

|| прым. кісейны, ✂.

• Кісейная сукенка.
• Кісейная паненка (перан. манерная дзяўчына з мяшчанскімі поглядамі; іран.).