зая́длы, -ая, -ае (разм.).
1. Які надта прыахвоціўся да чаго-н., заўзяты.
З. курэц.
2. Які вядзецца, выконваецца з асаблівай упартасцю, зацяты.
Заядлая спрэчка.
3. Злосны, задзірысты.
З. чалавек.
зая́ўка, -і, ДМ -я́ўцы, мн. -і, -я́вак, ж.
1. Заява аб сваіх правах або аб атрыманні правоў на што-н.
З. на агародна-садовы ўчастак.
2. Заява з указаннем на патрэбу ў чым-н. (у грашах, матэрыялах і пад.).
З. на будаўнічыя матэрыялы.
|| прым. зая́вачны, -ая, -ае.
зая́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м. (афіц.).
Той, хто падае заяву (у 2 знач.).
|| ж. зая́ўніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
|| прым. зая́ўніцкі, -ая, -ае.
зая́хкаць, 1 і 2 ас. не ўжыв., -ае; зак. (разм.).
Забрахаць пры пагоні за зайцам.
Ганчак заяхкаў.
за́яц, за́йца, мн. зайцы́, -о́ў, м.
1. Невялікі звярок з атрада грызуноў, а таксама футра з яго.
Палахлівы як з.
За двума зайцамі пагонішся — ні аднаго не зловіш (прыказка).
2. Безбілетны пасажыр або глядач, што пранік куды-н. без білета (разм.).
Ехаць зайцам (у знач. прысл.).
|| памянш.ласк. за́йка, -і, мн. -і, -аў, м. (да 1 знач.; ужыв. таксама як ласк. зварот да каго-н.) і за́йчык, -а, мн. -і, -аў, м. (да 1 знач.; ужыв. таксама як ласк. зварот да каго-н.).
|| прым. зае́чы, -ая, -ае (да 1 знач.).
Заечая натура (перан.: палахлівая).
○
Заечая губа — прыроджанае ненармальнае раздваенне верхняй губы ў чалавека.
збаві́цель, -я, мн. -і, -яў, м.
Той, хто збаўляе каго-н. ад каго-, чаго-н.; выратавальнік.
|| ж. збаві́целька, -і, ДМ -льцы, мн. -і, -лек.
|| прым. збаві́цельскі, -ая, -ае.
зба́віцца, зба́ўлюся, зба́вішся, зба́віцца; зак., ад каго-чаго.
Выратавацца, пазбегнуць; сумець вызваліцца ад каго-, чаго-н.
З. ад смерці.
З. ад лішніх клопатаў.
|| незак. збаўля́цца, -я́юся, -я́ешся, -я́ецца.
зба́віць¹, зба́ўлю, зба́віш, зба́віць; зба́ўлены; зак., што і чаго.
1. Адняць частку чаго-н. з мэтай змяншэння (цаны, колькасці і пад.); некалькі зменшыць, убавіць.
З. дзесяць рублёў з агульнай сумы.
З. крок (пайсці цішэй).
2. Пахудзець.
З. у вазе.
3. Зменшыць сілу чаго-н.
З. тон.
З. газ.
|| незак. збаўля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.
|| наз. збаўле́нне, -я, н. і зба́ўка, -і, ДМ -ўцы, ж. (разм.).
зба́віць², зба́ўлю, зба́віш, зба́віць; зба́ўлены; зак., каго (што) ад каго-чаго.
Выратаваць, даць пазбегнуць чаго-н.
З. ад смерці.
З. душу ад пакут.
|| незак. збаўля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.