Verbum

імама́т

(ад імам)

форма мусульманскай тэакратыі, дзяржаўнае кіраванне на чале з імамам.

імане́нтны

(лац. immanes, -ntis)

унутрана ўласцівы якому-н. прадмету, з’яве, працэсу, абумоўлены іх сутнасцю (проціл. трансцэндэнтны).

імаралі́зм

(ад фр. immoral, ад лац. im- = не + moralis = маральны)

тое, што і амаралізм.

імара́льны

(фр. immoral, ад лац. im- = не + moralis = маральны)

тое, што і амаральны.

імартэ́лі

(фр. immortel = бессмяротны)

травяністыя расліны сям. складанакветных, якія пры засушванні добра захоўваюць натуральную афарбоўку і колер кветак; сухацветы, бессмяротнікі.

іматрыкулява́ць

(с.-лац. immatriculare)

уст. выконваць іматрыкуляцыю.

іматрыкуля́цыя

(фр. immatriculation, ад с.-лац. immatriculare = уносіць у спіс)

уст. унясенне ў спіс (матрыкул).

іматэрыялі́зм

(ад ім- + матэрыялізм)

ідэалістычны погляд, які адмаўляе існаванне матэрыі і прызнае толькі існаванне духа.

імбецы́льнасць

(ад імбецыльны)

псіхічная недаразвітасць, сярэдняя ступень разумовай адсталасці (алігафрэніі) паміж ідыятыяй і дэбільнасцю

імбецы́льны

(лац. imbecillus)

псіхічна недаразвіты, які характарызуецца імбецыльнасцю.