Verbum

таміля́ры

(ад ісп. tomillo = тым’ян)

зараснікі вечназялёных нізкарослых пахучых кустоў, паўкустоў сям. ясноткавых (тым’яну чабору, лаванды, размарыну) у заходняй частцы Міжземнамор’я.

-тамія, -томія

(гр. tome = адразанне, адсяканне)

другая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае паняццю «рассячэнне».

тамні́дый

(н.-лац. thamnidium)

ніжэйшы грыб сям. тамнідыевых, які развіваецца ў глебе, на гнілых раслінных рэштках і экскрэментах траваедных жывёл.

тамо́граф

(ад гр. tomos = частка, слой + -граф)

рэнтгенаўскі апарат для атрымання паслойных здымкаў унутраных органаў.

тампа́к

(ням. Tompak, ад малайск. tambaga = медзь)

сплаў медзі і цынку, які мае залацісты колер і выкарыстоўваецца для вырабу танных упрыгожанняў.

тампана́да

(ням. Tamponade, ад фр. tampon = тампон)

увядзенне ў рану або поласць цела тампонаў для спынення крывацёку або выдалення гною.

тампана́ж

(фр. tamponnage, ад tampon = тампон)

запаўненне цэментам трэшчын у горных пародах, каб прадухіліць прасочванне вады з іх у буравыя свідравіны.

тампліе́р

(фр. templier, ад лац. templum = храм)

член сярэдневяковага каталіцкага духоўна-рыцарскага ордэна.

тампо́н

(фр. tampon)

кавалачак стэрыльнага бінту, які ўводзіцца ў рану для спынення крывацёку або выдалення гною.

тамта́м

(фр. tam-tam, ад малайск. tam-tam)

1) ударны музычны інструмент у выглядзе металічнага дыска, разнавіднасць гонга;

2) барабан з драўлянымі шчыткамі замест скуры, пашыраны ў Афрыцы.