Verbum

сінаптаза́ўры

(н.-лац. synaptosauria)

падклас вымерлых марскіх паўзуноў, у які ўваходзілі пратазаўры і плезіязаўры.

сінаптафо́р

(ад гр. synoptos = добра бачны + -фор)

прыбор для лячэння касавокасці.

сінапты́чны

(гр. synoptikos = здольны ўсё акінуць вокам, агледзець)

1) які дае агляд усіх частак складанага цэлага (напр. с-ыя табліцы);

2) які мае адносіны да сіноптыкі; звязаны з высвятленнем метэаралагічных умоў, стану здароўя.

сінартро́з

(ад гр. syn = разам + arthron = сустаў)

анат. нерухомае або маларухомае злучэнне касцей паміж сабой (параўн. дыяртроз) злучальнай тканкай (гл. сіндэсмоз), храстком (гл. сінхандроз), касцявой тканкай (сінастоз).

сінасто́з

(ад гр. syn = разам + osteon = косць)

анат. нерухомае злучэнне касцей паміж сабой (сінартроз) пры дапамозе касцявой тканкі (напр. зрашчэнне чарапных касцей).

сінахрамо́нас

(н.-лац. synochromonas)

каланіяльная залацістая водарасць сям. вохраманадавых, якая пашырана ў рэках і розных стаячых вадаёмах.

сінгамі́ды

(н.-лац. syngamidae)

сямейства гельмінтаў класа нематодаў, паразітуюць у дыхальных шляхах птушак і млекакормячых.

сінга́мія

(ад гр. syngamos = з’яднаны шлюбам)

з’яднанне мужчынскай і жаночай палавых клетак (гамет) з утварэннем зіготы.

сінгамо́зы

(ад сінгаміды)

глісныя хваробы свойскіх і дзікіх птушак, якія выклікаюцца сінгамідамі.

сінгармані́зм

(ад гр. syn = разам + гармонія)

лінгв. прыпадабненне галосных гукаў у слове да каранёвага галоснага, уласцівае цюркскім і некаторым іншым мовам.