Verbum

сафло́р

(гал. saffloer, ням. Saflor)

1) травяністая расліна сям. складанакветных са скурыстым зубчастым лісцем і дробнымі жоўтымі або аранжавымі кветкамі ў кошыках, пашыраная пераважна ў Сярэд. Азіі, Паўн. Афрыцы, Міжземнамор’і;

2) чырвоная і жоўтая фарбы, здабытыя з суквеццяў гэтай расліны;

3) эфірны алей з насення гэтай расліны.

сафо́ра

(н.-лац. sophora, ад ар. sofara = жоўтая расліна)

дрэвавая або кустовая расліна сям. бабовых з непарнаперыстым лісцем і белымі, ружовымі або фіялетавымі кветкамі ў гронках або мяцёлках, пашыраная пераважна ў тропіках і субтропіках.

са́фра

(ісп. zafra)

перыяд уборкі і перапрацоўкі цукровага трыснягу на Кубе, у Аргенціне і Уругваі.

сафрані́н

(ад ар. za farān = шафран)

фарбавальнік чырвона-фіялетавага колеру, які вызначаецца вялікай устойлівасцю; выкарыстоўваецца ў тэкстыльнай і папяровай прамысловасці.

сафро́л

(ад ар. za farān = шафран + -ол)

жаўтаватая вадкасць, састаўная частка некаторых відаў эфірнага алею; выкарыстоўваецца ў парфумерыі.

саф’я́н

(цюрк. sachtijan, ад перс. sächtijan)

тонкая, добра вырабленая, ярка афарбаваная казліная або авечая скура, якая ідзе на выраб кніжных пераплётаў, абутку, на абіўку мэблі.

сахары́н

(ням. Saccharin, ад гр. sakchar = цукар)

арганічнае злучэнне, белае крышталічнае вельмі салодкае рэчыва; сурагат цукру.

саці́

(фр. sotie, ад sot = дурны)

камедыйна-сатырычны жанр французскага тэатра 15—16 ст., разнавіднасць фарса.

саці́н

(фр. satin)

гладкая баваўняная ці шаўковая тканіна.

сацынія́нства

[ад іт. F. Socino = прозвішча іт. тэолага-гуманіста (1539—1604)]

антытрынітарны рэлігійна-філасофскі рух 16 — першай пал. 17 ст. у Польшчы і Вялікім княстве Літоўскім, заснаваны Ф. Соцыным.