Verbum

лі́згальд

(англ. leasehold)

форма зямельнай арэнды ў сярэдневяковай Англіі.

лізго́льдэры

(англ. leasholders, ад lease = арэнда + holder = трымальнік)

арандатары ў Англіі позняга сярэдневякоўя, якія арандавалі зямлю ў буйных землеўладальнікаў (лендлордаў); параўн. капігольдэры, фрыгольдэры.

лізіге́нны

(ад ліз- + -генны)

які ўтварыўся ў выніку разбурэння або растварэння (лізісу 2).

лізі́метр

(ад ліз- + -метр)

прыбор для вымярэння колькасці вады, якая прасочваецца ў глыбіню праз паверхневыя пласты глебы.

лізі́н

(ад гр. lysis = растварэнне)

адна з амінакіслот, якая ўваходзіць у склад амаль усіх бялкоў.

лі́зінг

(англ. lease, ад гр. lysis = растварэнне)

форма гаспадарчых сувязей, заснаваная на перадачы ў арэнду машын, абсталявання і іншых каштоўнасцей;

л. фінансавы — форма крэдытнафінансавых адносін, якая забяспечвае мабілізацыю грашовых сродкаў і фінансаванне здзелак.

лі́зіс

(гр. lysis = растварэнне)

1) мед. павольнае аслабленне праяў хваробы, якое суправаджаецца паніжэннем высокай тэмпературы (проціл. крызіс 2);

2) растварэнне клетак пад дзеяннем ферментаў, кіслот, солей, шчолачаў.

лізо́л

(ад ліз- + -ол)

масляністая вадкасць чырвона-бурага колеру, якая ўжываецца для дэзінфекцыі.

лікага́ла

(н.-лац. lycogala)

слізявік сям. лікагалавых, які развіваецца на пнях і іншых рэштках хвойных і лісцевых дрэў.

ліказі́ды

(н.-лац. lycosidae)

сямейства павукоў цёмнай афарбоўкі, якое ў сусветнай фауне налічвае каля 1,2 тысяч відаў; жывуць на глебе, дрэвах, кустах, каля берагоў вадаёмаў, могуць бегаць па паверхні вады; павукі-ваўкі.